... و این هم آخرین نخ بود
نثار قلب سنگت باد
حباب اندر حباب آخرین دودش ...
سحر از پلک چشمم میپرد امشب
ولی این زنگ آخر بود
و کوک ساعت خود را
که سنگش جنس قلب توست
به امید قراری بعد
به انگشتان لرزانم نخواهم بست
به یاد تو نخواهم خواند
و شعری هم به نام تو نخواهم گفت
 

آیا ما عاشق هم میشویم
یا عاشق جوانی هم میشویم؟
*
مثل گنجشک نیمه جانی
که با چشمهای لرزان
به صیاد خود نگاه میکند
و این صیاد کودکی بیش نیست
من از سالخوردگیهای خویش میترسم
آیا من سالخورده
شکار نوجوانی خویش خواهم بود
تو که امروز در امتداد غرور جوانی من
اسیر چشمهای منی
فردا که رنگ موها و لباسهای من عوض میشوند
به چند نگاه سیر و ناسیر آیا
حاضری مرا تازه کنی
*
آه پیش از آنکه سالخورده شوم
مثل پروانه ها ای کاش
من هم بمیرم
 

 به کجا چنین شتابان ؟
 گون از نسیم پرسید
دل من گرفته زینجا
هوس سفر نداری
ز غبار این بیابان ؟
 همه آرزویم اما
 چه کنم که بسته پایم
 به کجا چنین شتابان ؟
 به هر آن کجا که باشد به جز این سرا سرایم
سفرت به خیر !‌ اما تو دوستی خدا را
چو ازین کویر وحشت به سلامتی گذشتی
به شکوفه ها به باران
 برسان سلام ما را

                                      شفيعي كدكني
  

از اين گوشه ی تاريک منتظر
که من خلوت گزيده ام
تا آن گوشه ی نورانی وصـــال
که جای کسی خالی ست

کنار هم جای گرفته اند :

فنجان چای
ديــوان حافــظ
گلدان قديمی سفال
شمع سرخ نيمه جان
قندان گلين خاطرات

آمد
نيامد
آمد
نيامد
آمد

رقص موزون هاله ای از بخار
ايستاده تفاله ای کشيده قامت
ميان فنجان چای

قاصدکی نشسته
روی گل سرخ تنهای ايوان

همه چيز خبر می دهد از رسيدن يک ميهمان!
چه زيباست دلسپردن به لحظه های انتظار !

او خواهد آمد ...

                                    یغما گلروئی
 
 

                                   یغما گلروئی

                                           رويا زرين

 روزنه اي از اميد ، گرم و گرامي
 روشني افكنده باز بر دل سردم
 دايم از آن لذتي كه خواهم آمد
مستم و با سرنوشت بد به نبردم
 تا
بردم گاهگاه وسوسه با خويش
 كاي دله دل ! چشم ازين گناه فرو پوش
ياد گناهان دلپذير گذشته
بانگ برآرد كه : آي شيطان ! خاموش
وسوسه ي تو به در دلم نكند راه
 توبه كند ، آنكه او گنه نتواند
 گرگم و گرگ گرسنه ام من و گويم
 مرگ مگر زهر توبه ام بچشاند
باز شب آمد ، حرمسراي گناهان
 باز در آن برگ لاله راه نكرديم
واي دلا ! اين چه بي فروغ شبي بود
حيف ، گذشت امشب و گناه نكرديم
اي لب گرم من ! اي ز تف عطش خشك
 باش كه سيرت كنم ز بوسه ي شاداب
 از لب و دندان و چهره اي كه بر آنها
رشك برد لاله و ستاره و
مهتاب
اختركان ! شب بخير ، خسته شدم باز
 بسترم از انتظار خسته تر از من
 خسته ام ، اما خوشم كه روح گناهان
 شاد شود ، شاد ، تا شب دگر از من
 مست شعف مي روم به بسترم امشب
 بر دو لبم خنده ، تا كه خنده كند روز
 باز ببينم سعادت تو
چه قدر است
 بستر خوشبختم ! آي ... بستر پيروز
 

                                                            مهدی اخوان ثالث

                                                 حمید مصدق